‍ او از درازدستانِ کوته‌آستین نیست!

اکثر مردم ایلام، “ناصری” را به واسطه‌ی آوازه‌ی او در عرصه‌ی فرهنگ و معلمی می‌شناسند؛ کثرتی دیگر از رودخانه‌ی قلم و چشمه‌سارِ واژگانش به دریای سخاوت او می‌رسند، بسیاری او را به واسطه فعالیت‌های سیاسی و نطق‌های آتشین‌اش در دهه ۸۰ به یاد دارند و باقی افراد نیز او را برای فعالیت‌های اجتماعی‌اش در سال‌های اخیر دوست می‌دارند.

“دارالفنون”ِ جمله‌سازی و واژه‌نوازی، در دهه‌ی ۸۰ شمسی با روی گشاده و دستانِ سبز در دفاع از اندیشه‌اش تیر هر ملامت و ممانعتی را به جان خرید اما بعدها در ارتقاء اداری و سازمانی، مظلومِ مُسَلَم و قربانی فزون‌طلبی و سالوسیِ سیاست‌بازان شد.

در عرصه‌ی نوشتن، خداوند نعمتِ تسلط بر واژگان و بهره‌گیری از قدرت آنان را نصیبش کرد؛ اما مداح، توجیه‌گر و تملق‌گویِ چشم بر حکم و گوش به فرمان نبود و آن مزیت را به سود اهلِ نیاز سوق داد؛ به نحوی که وقتی آمار کودک‌همسری و طلاق در تعدادی از روستاهای شهرستان ایلام به یکباره سر به فلک کشید، از عزت و آبرویش مایه گذاشت و در میان این روستاها کانکس مستقر و کلاس دایر کرد؛ در به در مهمانِ منازلِ پدریِ دخترکانِ روستاییِ بازمانده از تحصیل ‌شد تا آنان را به ادامه‌ی تحصیل جگرگوشه‌هایشان قانع کند؛ سپس مشتاق و مایه‌ور پا بر گاز و دست به تلفن همراه و زبان بر کلام و سوار بر مزدای فرسوده‌ی رنگ و رو رفته، کودکانِ روستایی و عشایری را برای خرید البسه و لوازم تحریر در شهر می‌چرخاند، شاید اینچنین از ازدواج زودهنگامِ خردسالانِ روستایی پیشگیری و چند سال بر دوامِ دورانِ کودکی‌شان بیفزاید.

ناصری نه از آنانی که از همه جا رانده و پشت در مانده که به سائقه‌ی ذوق به مسیر معلمی روی آورده بود و از این رو به قدرت پشت‌پا زد و حتی در دورانی که حکم ریاست بر منطقه ویژه اقتصادی مهران را به نامش زدند، با نامه‌‌ای سرگشاده زیر بارِ مسئولیتِ غیر مرتبط نرفت و از دغدغه‌هایش برای مدرسه گفت؛ جایی خواندم که وصیت کرده در حیاط یکی از مدارس به خاکش بسپارند.

به برکت ادب، قلم و خضوع مردانه‌اش، در بین اهالی فرهنگ و اجتماع “نافذ‌الکلمه” است اما با این وجود، بسیاری از خدماتش در چشم دیگران مجهول مانده است.

در دیاری که میان زبان و دل مردمانش فرسنگ‌ها فاصله است، سر ارادت عبدالصاحب ناصری به درگاهِ محافلِ دینی سوده است و برگزاری ممتد کلاس‌های قرآن در مجتمعِ آموزشیِ تحت مدیریتِ او ثابت کرد که از درازدستانِ کوته‌آستین نیست!

قرارداد نامکتوب اما معتبرِ ارادتم به قلمش از “علی کوچولو و ستاره‌اش” و انتخابات مجلس هشتم آغاز شد و کماکان در این شوره‌زار جهل و فقر خطرخیز فرهنگی، مسحور معجزه‌نمایی این معلمِ بی آلایش است.

راهش پر رهرو باد

هفتم فروردین ۱۴۰۳

#ایلامیاران

@ilamyaran