✔️ نشان فقط یک نام می‌گوید؛ مهران تریبون را به جاده‌ها بدهید

✍️ ویرا- سیروان صیدمحمدی؛روزنامه‌نگار

می‌گویند جذابیت یک یادداشت به تیترش است؛ تیتری که یقه مخاطب را بگیرد و تا آخرین سطر رهایش نکند. اما جذابیت یک سفر به مقصدش نیست؛ به مسیرش است. به جاده‌ای که مزیت‌هایش پیش از آنکه تو را به مقصد برساند دل را با خود همراه می‌کند؛ جاده‌ای که هر پیچش داستانی دارد و هر کیلومترش روایتی؛ اربعین را هم باید از جاده‌هایش خواند.

کافی است مسیریاب نشان را باز کنید. مقصد را کربلا بنویسید. نزدیک‌ترین مسیر را با یک نام به شما نشان می‌دهد؛ مهران. این فقط یک پیشنهاد مسیریاب نیست؛ روایتی است از سال‌ها اعتماد میلیون‌ها زائر به مرزی که کوتاه‌ترین فاصله میان ایران و کربلا را رقم زده است. گاهی یک نام روی نقشه از هزاران گزارش و آمار گویاتر است.

اینجا مرز مهران است؛ جایی که هر روز هزاران نفر از آن عبور می‌کنند، اما برای بسیاری، اینجا پایان یک سفر نیست؛ آغاز راهی است که سال‌ها در انتظارش بوده‌اند. راهی که کیلومترهایش را نه آسفالت، که اشتیاق می‌شمارد.

از ایلام تا مهران، بیش از پنج هزار پرچم در امتداد جاده به اهتزاز درآمده و در باد چمری می‌رقصند؛ راهی که عاشق شده اما رفته مسافرش، با دلتنگی خود را برای استقبال از زائران آراسته است. ابرها گاهی مهربان‌تر از همیشه، سایه‌شان را بر سر زائران پهن می‌کنند تا آفتاب سوزان این روزهای عراق و ایران، سهم کمتری از خستگی آنان داشته باشد.

به رودخانه کنجان‌چم که می‌رسی، آب خستگی راه را از جسم زائران می‌شوید؛ زائران تنی به آب می‌زنند. کمی آن‌سوتر، ارتفاعات کله‌قندی و بانروشان سال‌هاست خاموش و استوار عبور میلیون‌ها قدم را نظاره می‌کنند؛ کوه‌هایی که بهتر از هر شاهدی تاریخ اربعین را از بر هستند.

این جاده اما فقط روایت احساس نیست؛ روایت خدمت هم هست. پلیس، نیروهای راهداری، اورژانس و ده‌ها خادم گمنام شبانه‌روز چشم از جاده  و‌ نقطه صفر مرزی برنمی‌دارند تا امنیت و آرامش زائران، در پیچ‌وخم جاده گم نشود و آب در دلشان تکان نخورد. نام بسیاری از آنان شاید هرگز در تیترها ننشیند اما خدا همه این قدم‌ها را می‌بیند.

مهران امروز، مهران دیروز نیست. روزگاری خودروها در میدان‌ها و بلوارهای شهر پارک می‌شدند و زائران یازده کیلومتر تا پایانه مرزی را پیاده طی می‌کردند. امروز پارکینگ بزرگ اربعین و اتوبوس‌های شهری بخشی از آن رنج را از دوش مسافران برداشته است. یک متر از جاده‌ ایلام مهرانش دوطرفه نیست. با این حال، این شهر هنوز به پایان راه توسعه نرسیده است. جاده ایلام ـ مهران به‌ویژه در محدوده کنجان‌چم همچنان ظرفیت بیشتری می‌طلبد؛ چراکه بزرگ‌ترین اجتماع انسانی جهان زیرساختی هم‌اندازه خود می‌خواهد.

در میان انبوه خودروها یک شماره به چشم می‌آید؛ پلاک ۱۹. این فقط یک شماره روی پلاک نیست؛ گواهی است بر اعتماد مردم اصیل کرمانشاه که همچنان مهران را نزدیک‌ترین، مطمئن‌ترین و آشناترین مسیر رسیدن به کربلا می‌دانند. گاهی انتخاب مردم معتبرترین نظرسنجی است.

این روزها زیاد از «اقتصاد اربعین» سخن گفته می‌شود اما حقیقت را باید از زبان دستفروش‌ها، گاری‌داران، رانندگان مسافرکش و مغازه‌داران مهران شنید. اربعین قرار نیست یک‌شبه کت تن کسی کند یا فردی را به قله برساند، اما چراغ خانه‌های بسیاری را روشن نگه می‌دارد. مهران نه دستش در جیب ایران است و نه چشمش به سفره دیگران؛ آنچه دارد، بی‌منت خرج میزبانی می‌کند. اقتصاد اربعین، پیش از آنکه در ترازوی سود و زیان سنجیده شود، در ترازوی کرامت و میزبانی معنا پیدا می‌کند.

مهران نباید فقط در روزهای اربعین دیده شود. این شهر سالیانه بار حدود ۸ میلیون‌ زائر را بر دوش می‌کشد؛ شهری که هنوز از هر انگشتش دردی می‌بارد اما همچنان با تنی خاکی و عرق‌سوز ایستاده است. مهران نباید جوانمرگ شود. توسعه این شهر، لطف به ایلام نیست؛ احترام به مسیری است که هر سال، میلیون‌ها عاشق را تا آستانه کربلا بدرقه می‌کند. مهران، تنها یک مرز نیست؛ سرمایه‌ای ملی است که باید در تمام سال دیده شود، نه فقط در چند روز اربعین.

اربعین را اگر فقط در کربلا خلاصه کنیم نیمی از روایت را نخوانده‌ایم. روایت واقعی از همان جایی آغاز می‌شود که «نشان» یک نام را روی صفحه تلفن همراهت می‌نویسد؛ مهران. از همان لحظه که جاده، تو را به مرزی می‌رساند که پایان ایران و آغاز دلدادگی است.

بگذارید جاده‌ها حرف بزنند و تریبون دست جاده باشد؛ آنها بهتر از هر یادداشتی می‌دانند که شکوه مقصد، وامدار مسیر است و نام این مسیر، سال‌هاست یک چیز است؛ مهران. همان نامی که «نشان» روی صفحه تلفن همراه می‌نویسد و میلیون‌ها دل سال‌هاست آن را از بر هستند.

تریبون را به جاده‌ها بدهید؛ آن‌ها سال‌هاست بی‌صدا، روایت مهران را تعریف می‌کنند.