⭕️ حماسه‌ای که “یادگار” ماند

✍ویرا -خداداد ابراهیمی “یادبعضی نفرات روشنم می دارد. قوتم می بخشد، راه می اندازد، و اجاق ِکهن ِسردِ سرایم گرم می آید از گرمی ِعالی دم شان…” نام و یاد بعضی نفرات، خاطرات ماندگار وامیدهای پایدار را در ذهن ما تداعی می کند؛ آنجا که از زندگی سالیان دور، آرمان‌ها و یادگارهایی از انسان‌هایی افلاکی به ارث برده‌ایم که افتخارات ما را ترسیم کرده‌اند. کسی مثل او که در” کانی‌سخت” سرسختانه جنگید، در”چنگوله” چنگال وحشی دشمن را درهم شکست و نامش در”جسان” و “کوت” عراق، لرزه براندام گروه “فُرسان” ( گوشبُرها) می انداخت شیرمرد تپه‌ماهورهای نقطه‌ی صفر مرزی، مرد نبردهای ارتفاعات” کله‌قندی”، “یادگار”ی جاودانه که “امیدی” روشن، در دل رزمندگان جبهه‌های غرب بود.

سردار یادگار، تنها یک رزمنده نبود، یک فرمانده نبود، یادگار، خودِ حماسه بود.حماسه هم قصه‌ها دارد، قصه‌های محیرالعقول؛ قصه‌ی پاکبازی‌ها و جانبازی‌ها، قصه‌ی پیاده تا عرش دویدن‌ها، قصه‌ی نهراسیدن و درخون تپیدن ها، قصه‌ی عشق وطن، قصه‌ی دور راندن دشمن، قصه‌ی دفاع شرافتمندانه از میهن… یادگار، یادگار دفاع مقدس ما بود، یادگار یکنفر نبود، یک گردان که نه، لشکری تکنفره بود.ردپای یادگار را همه جا می توانی ببینی. کافی‌ست تا تاریخ سرخ جنگ را ورق بزنی، ردپایش در جای جای جبهه‌های غرب پیداست.

آشکار و روشن. مثل ردپای یک فرشته در آبی آسمان… و اما به نظر می رسد که نسل امروز اگر در فرهنگ و زندگی معنوی یادگاران حماسه‌ساز ما ژرف‌نگری نکرده باشد، بر آنان حرجی نیست شاید ما نسل دهه‌ی شصت بامسامحه پیام رسان‌های خوبی نبوده‌ایم و پیام پاکبازی‌های یادگاران دفاع مقدس را به موقع به مقصد نرسانده‌ایم، شاید ما نامه‌ها؛ (شهادتنامه‌ها) را به آدرس‌های دقیق نرسانده‌ایم چرا که فرهنگ و باورهای یادگاران دفاع مقدس، برای مصونیت نسل امروز، مثل هوا، حیاتی‌ست و باید این حال و هوای معنوی در جامعه دمیده شود. و اینک یادآوری سالروز شهادت رزمندگان سالیان دفاع مقدس، فرصتی‌ست تا راه ورسم عاشقی و فرهنگ فاخر یادگاران روزهای حماسه وشرف را برای نسل امروز،برای نسل آینده، صادقانه و با افتخار واگویه کنیم.